Pierwszy wyjazd dziecka na kolonie to moment, którego rodzice często boją się bardziej niż same dzieci. Po 11 latach prowadzenia kolonii w Sulęczynie wiem jedno - dobrze przygotowane dziecko adaptuje się w 1-2 dni. Źle przygotowane może płakać przez tydzień. Różnica leży w prostych, konkretnych rzeczach, które robicie zanim wsiądzie do autokaru.

1. Pokażcie zdjęcia z poprzednich turnusów

Strach przed nieznanym jest większy od strachu przed konkretem. Pokażcie dziecku galerię ze strony, opowiedzcie czyjeś historie, pokażcie miejsce noclegu na mapie. „Tu śpią dzieci, tu jadają obiady, tu jest jezioro" - konkret zmienia abstrakcję w plan.

2. Zróbcie próbną noc poza domem

Jeśli dziecko nigdy nie spało poza domem rodzica, kolonie nie są moment na pierwszy raz. Noc u babci, u znajomych, u kuzynów - w bezpiecznym miejscu, ale jednak nie w swoim łóżku. To trening rozłąki.

3. Spakujcie razem walizkę

To rytuał. Razem czytacie checklistę, razem składacie ubrania, dziecko ma poczucie sprawczości. „Mam to. Wiem, gdzie jest." Walizka spakowana przez mamę „w tajemnicy" rodzi panikę pierwszego wieczora, gdy dziecko nie wie, gdzie jest pidżama.

4. Umówcie się na konkretny rytm rozmów

Nie „zadzwoń kiedy chcesz" - to brzmi jak pułapka. Lepiej: „Codziennie o 17:00 do mnie dzwonisz, mówimy 5 minut, kończymy". Stała rama daje bezpieczeństwo, a krótka rozmowa nie podsyca tęsknoty.

5. Zostawcie dziecku coś z domu

Mała maskotka, książka, zdjęcie rodziny w ramce. Coś co wieczorem trafia na szafkę przy łóżku. Dorośli się z tego śmieją, ale 10-latki w pierwszą noc bardzo to doceniają.

6. Powiedzcie wprost: „Możesz zatęsknić, to normalne"

Rodzice często mówią „nie martw się, świetnie się będziesz bawić" - i to jest pułapka. Bo gdy dziecko zatęskni, czuje, że zawiodło. Lepiej: „Możesz zatęsknić w drugi dzień. To normalne. Ja też za tobą zatęsknię. Potem przejdzie."

7. Nie obiecujcie odbioru wcześniej

Najgorsza obietnica: „Jak ci się nie spodoba, przyjedziemy po ciebie". To otwiera drzwi tylnym wejściem - dziecko, zamiast adaptować się, zaczyna szukać powodu do powrotu. Lepiej: „Wracasz w niedzielę. Trzymamy się planu. Razem czekamy na zbiórkę."

I jeszcze jedna rada - od kierownika

Po dwóch dniach każde dziecko ma swój pokój, swoją grupę, swojego ulubionego wychowawcę. Adaptacja działa szybciej niż się wydaje. Wasza spokojna pewność na zbiórce to 70% sukcesu - dzieci czytają emocje rodziców jak otwartą książkę.

Weronika Schroeder jest kierownikiem turnusu w Sulęczynie. Z fundacją od 2011 roku, na co dzień nauczycielka pracująca z dziećmi ze SPE.